1 - آيه : وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ * يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ 2 . آيه : وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ . و بنابراين تمام اين آيات ، چه بطور خصوص و چه بطور عموم ، دلالت بر شفاعت فرشتگان دارد . شفاعت گواهان و شهداء در روز قيامت و از جمله شفعاء ، شهداء هستند ؛ يعنى گواهان بر اعمال ، آن كسانى كه اعمال انسان را در زير نظر دارند ، و چه در مرحلهء تحمّل شهادت ، و چه در مرحلهء اداء آن ، واقف و مُسَيْطِر بر آنها هستند . و شهادت در اينجا به معناى شهادت به معناى كشته شدن در معركهء قتال نيست . و ما در بحث شهادت بر اعمال « 1 » مفصّلًا آورديم كه طبق آيه : وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ . « 2 » هر كس كه به حقّ شهادت دهد ، و داراى علم بوده و اطّلاع ملكوتى به بواطن اعمال داشته باشد ، او در روز قيامت از شفيعان است .

--> ( 1 ) « معادشناسى » ج 7 ، مجلس 44 ( 2 ) آيه 86 ، از سورهء 43 : الزّخرف